Kontakt tel.: 575 001 121,   58 55 55 110   Sopot, ul. Haffnera 6 lok.1.10 (Krzywy domek)

NASZE USŁUGI

PLANOWANIE LECZENIA

Leczenie stomatologiczne u każdego pacjenta będzie wyglądało inaczej. Czasem, gdy proces powinien się rozpocząć od określenia potrzeb leczniczych (dolegliwości, istniejące ogniska zapalne, indywidualne potrzeby pacjenta) i przeprowadzenia właściwej diagnostyki (przegląd jamy ustnej pogłębiony o badanie RTG i ew. ocenę uzębienia pod mikroskopem). Następnie powinno zostać przeprowadzone właściwe leczenie, poczynając od rozwiązania doraźnych problemów (ból, pierwotne dolegliwości pacjenta), profesjonalnego oczyszczenia zębów (tzw higienizacja, czyli skaling, piaskowanie), leczenia zachowawczego (eliminacja próchnicy, wypełnienia światłoutwardzalne), leczenia endodontycznego (leczenie kanałowe, również pod mikroskopem), leczenia chirurgicznego (ekstrakcje zębów, korzeni zębów, leczenie implantologiczne) oraz leczenia protetycznego/implantoprotetycznego. Po zakończonym leczeniu należy utrzymywać standard profilaktyki w postaci usługi przeglądów stomatologicznych co 6 miesięcy, higienizacji co 6 miesięcy (w przypadków pacjentów z chorobami przyzębia częściej – ustalane indywidualnie wg.potrzeb), okresowych zdjęć RTG (w przypadku braku dolegliwości zdjęcie pantomograficzne nie rzadziej niż co 2 lata)

LECZENIE ZACHOWAWCZE

Przez usługi leczenie zachowawczego rozumiemy leczenie próchnicy (usunięcie próchnicowo zniszczonych tkanek zęba) oraz odbudowę brakujących tkanek zęba materiałami światłoutwardzalnymi, kompozytowymi. Próchnica jest chorobą bakteryjną prowadzącą do zniszczenia twardych tkanek zęba. Próchnica może występować zarówno w zębach żywych, jak i w zębach martwych (np. zęby po leczeniu kanałowym). Próchnica może występować również w zębach z koronami i mostami, natomiast będzie wtedy występowała w tkankach własnych na granicy z pracą. Żeby wystąpiła próchnica muszą się nałożyć na siebie trzy czynniki: bakteryjny (każdy z nas posiada naturalną próchnicogenną florę bakteryjną), podaż cukrów jako substrat dla ww. bakterii (stąd dieta bogata w cukry sprzyja powstawaniu próchnicy), niewłaściwa higiena (niedoczyszczona płytka nazębna z biegiem czasu stanowi pożywkę dla bakterii, a produktem ich rozkładu są kwasy doprowadzające do uszkodzenia tk.twardych zęba). Próchnica czasem będzie widoczna w postaci ubytków w tkance zęba („dziura”, pęknięcie itd.), czasem jako nieznaczne zszarzenie na powierzchni między jednym zębem a drugim, a czasem wręcz jako biała plama. Kolor jasny lub ciemny nie zawsze jest jednoznacznym wyznacznikiem. Szczególnie narażonymi powierzchniami są powierzchnie styczne zębów, bruzdy oraz okolice wzdłuż linii dziąsła. Prawie zawsze jedyną metodą leczenia jest mechaniczne oczyszczenie ubytku i wypełnienie go. Nieleczona próchnica się powiększa aż dojdzie do wnętrza zęba (komory) i ostatecznie spowoduje nieodwracalny stan zapalny i/lub martwicę, w efekcie czego ząb będzie musiał zostać przeleczony kanałowo (lub usunięty, a jego brak uzupełniony).

LECZENIE KANAŁOWE

Najczęściej usługi leczenia kanałowego następują po epizodzie (lub epizodach) silnego bólu ze strony zęba. Próchnica, gdy rozwinie się wystarczająco głęboko i/lub wystarczająco długo niechybnie doprowadzi do stany zapalnego miazgi (tkanka wewnątrz zęba zawierająca mn. naczynia i nerwy), który z biegiem czasu staje się nieodwracalny, a ostatecznie prowadzi do martwicy. Ból może wystąpić na każdym z powyższych etapów lub paradoksalnie nie występować bardzo długo i pojawić się nagle.

W takiej sytuacji by uratować ząb (o ile w ogóle jest możliwa jego dalsza odbudowa, czy wypełnieniem, czy koroną) konieczne jest leczenie kanałowe.

W takiej sytuacji alternatywą dla lecz.kanałowego nie jest NIE-leczenie, a ekstrakcja (usunięcie), ponieważ pozostawienie bez leczenia kanałowego zęba, który tego by wymagał, stanowi zagrożenie dla zdrowia pacjenta. Kanałowe leczenie jest prowadzone w znieczuleniu (a więc co do zasady bezboleśnie) i polega na usunięciu zainfekowanych tkanek z wnętrza zęba (z komory i kanałów), odkażenia pozostałej przestrzeni (płyny płuczące, ultradźwięki, praca mechaniczna narzędziami), a następnie szczelnego wypełnienia jej, by uniemożliwić bakteriom ponowną kolonizację (i reinfekcję i powrót dolegliwości). Leczenie kanałowe jest prowadzone pod stałą kontrolą endometru (maszyna pozwalająca na kontrolę głębokości pracy w kanale) z użyciem narzędzi ręcznych oraz maszynowych, w razie potrzeby w powiększeniu pod mikroskopem.

Nieodzownym elementem leczenia kanałowego jest kontrola RTG. Każde leczenie powinno się zakończyć zdjęciem (punktowym lub w pewnych sytuacjach tomograficznym) w celu oceny wypełnienia kanałów. O ile nie zostanie ustalone inaczej ze względu na indywidualną sytuację, to kontrolne zdjęcia wykonuje się co 1-2 lata (zakładając brak dolegliwości).

Po leczeniu kanałowym większość zębów wymaga odbudowy innej niż proste wypełnienie (tzw plomba). Zęby leczone kanałowo najczęściej posiadają najrozleglejsze ubytki (coś w końcu do tego stanu doprowadziło), a ponadto ze względu na to, że nie są unaczynione i odżywiane, są również mniej elastyczne, a co za tym idzie bardziej podatne na złamania. Należy pamiętać, że usługi wypełnienia światłoutwardzalnego nie „wzmacniają” zęba. Odtwarzają jego kształt, estetykę, funkcję, stanowią proste uzupełnienie brakującej objętości zęba, ale nie wzmacniają w żadnym wymiernym stopniu. To co ma wpływ na zminimalizowanie ryzyka złamania (a co za tym idzie utraty zęba), to odbudowa w postaci korony protetycznej (porcelana, porcelana na tlenku cyrkonu, porcelana na metalu) lub alternatywnie/kompromisowo w postaci onlayu (onlay, overlay, endokorona, nakład, korona częściowa).

Wskazania do usługi leczenia kanałowego mogą również zaistnieć zgoła bez żadnego bólu, jeśli przy kontrolnym/okresowym zdjęciu zostanie uwidoczniona zmiana zapalna przy korzeniach zęba. Dlatego tak ważna jest profilaktyka, dzięki temu jesteśmy w stanie szybciej eliminować próchnicę i rozwiązywać problemy z uniknięciem bólu, czy zanim rokowanie stanie się wątpliwe lub niepomyślne.

PROTETYKA STOMATOLOGICZNA

Przez leczenie protetyczne rozumiemy leczenie odtwórcze utraconych tkanek własnych (części zęba lub całych zębów, czy grup zębowych). Odbudowy stałe (niewyciągalne), to między innymi korony protetyczne, onlaye, mosty, odbudowy na implantach.

Większość zębów jest usuwanych nie ze względu na stany zapalne ze strony kanałów, a ze względu na złamanie. Należy pamiętać, że usługi wypełnienia (plomby) nie wzmacniają zęba. Odtwarzają jego kształt, funkcję, czy estetykę, ale w wymiernym stopniu nie zmniejszają ryzyka złamania. W przypadku, gdy ząb utracił zbyt dużą ilość tkanek własnych (wielopowierzchniowe ubytki, zęby po leczeniu kanałowym itp), by móc bez ryzyka wykonać odbudowę zachowawczą (wypełnienie), należy rozważyć odbudowę w postaci korony lub onlayu.

Korona znacząco zmniejsza ryzyko złamania zęba poprzez wyeliminowanie bocznie działających sił żucia, które w przypadku zęba z rozległymi wypełnieniami doprowadzają do złamania słabych bocznych ścian, a w konsekwencji nierzadko do utraty zęba (nawet mimo najlepszego leczenia kanałowego). Przygotowanie zęba pod koronę polega na oszlifowaniu go po obwodzie i na wysokość, by pomniejszyć go i umożliwić nałożenie na niego korony. Zacementowana korona obejmuje ząb niczym obręcz, co ma kluczowy wpływ na minimalizowanie ryzyka jego utraty. Zęby martwe (np. po leczeniu kanałowym) trzeba wcześniej dodatkowo zaopatrzyć wkładami koronowymi z włókna szklanego (rzadziej z metalu), które to umożliwi utrzymanie korony.

Onlay jest alternatywą, tam gdzie z jakichkolwiek przyczyn nie chcemy lub nie możemy wykonać usługi korony (inne pokrewne określenia to nakład, overlay, endokorona, częściowa korona), polegające na obniżeniu na wysokość pozostających słabych tk.własnych zęba, a następnie przywróceniu właściwej anatomii odbudową z kompozytu lub porcelany.

Most stanowi metodę uzupełniania brakujących zębów. Stanowi on połączenie ze sobą kilku (przeważnie minimum 3) koron porcelanowych. W momencie, gdy utracono ząb, ale pozostaje ząb za luką oraz przed luką, a nie chcemy lub nie możemy podjąć się usługi odbudowy na implancie, można oszlifować zęby przed i za (tzw zęby filarowe), jak pod koronę i na nich zawiesić utracony ząb (tzw przęsło mostu). Stanowi to dobrą, sprawdzoną metodę odbudowy braków międzyzębowych. Oczywistym plus stanowi szybsza procedura i niższe koszty w stosunku do implantów, natomiast należy pamiętać też, że zęby filarowe muszą spełniać odpowiednie warunki (nie mogą to być zęby nadmiernie zniszczone, nieprawidłowo ustawione), nie powinniśmy tworzyć warunków, gdzie więcej zębów „wisi” niż „trzyma” (duże uproszczenie, ale oddaje ideę). Ponadto należy dodatkowo oczyszczać przestrzeń pod przęsłami (nie jest to trudne, ale stanowi dodatkową czynność), a poprzez połączenie ze sobą pewnej grupy zębów niejako dobrostan każdego z nich z osobna przekłada się na wszystkie pozostałe.

Unikamy tzw mostów jednobrzeżnych, czyli dosłownie „jeden ząb dowieszony na jednym zębie”. Nie powinno „dowieszać się” zęba do tyłu na innym zębie, ale również jako absolutną ostateczność traktujemy „dowieszenie” zęba do przodu (i to tylko gdy ząb dowieszany jest niewielki, a ząb utrzymujący pracę mocny i niezniszczony). Protezy ruchome stanowią metodę odbudowy brakujących zębów tam gdzie nie możemy lub nie chcemy decydować się na odbudowy stałe, tj niemożliwe jest wykonanie mostów lub odbudów na implantach. Protezy możemy podzielić na całkowite (w przypadku braku wszystkich zębów w danym łuku zębowym) i częściowe (gdy część zębów jeszcze pozostała w danym łuku). Protezy całkowite utrzymywane są głównie poprzez jak najściślejsze przyleganie do podłoża (dziąsła, podniebienie itd.), protezy ruchome są utrzymywane również o pozostałe w jamie ustnej zęby własne.

Najprostszy rodzaj protezy to tzw proteza akrylowa osiadająca. Akrylowe zęby są osadzone w płycie z różowego akrylu. Jest to proteza, którą wykonuje się najszybciej, z reguły jest to najtańszy wariant, ponadto możliwe jest dość znaczne modyfikowanie jej w przyszłości (naprawa pęknięć, dostawianie zębów, dostawianie klamer, podścielanie). Minusem jest umiarkowana estetyka (widoczne klamry), stosunkowo większa grubość akrylowej płyty (co za tym idzie komfort użytkowania).

Proteza szkieletowa (tylko protezy częściowe), to jeden z najlepszych sposobów na odbudowę brakujących elementów uzębienia poprzez ruchomą pracę. Większość różowej akrylowej płyty zastępują metalowe elementy, co pozwala na znaczne ograniczenie zasięgu płyty (większy komfort użytkowania, mniejsza objętość ciała obcego dla języka itd.), oraz bardziej prawidłowe przenoszenie sił żucia (są one przenoszone poprzez pozostające w jamie ustnej zęby, przez co zanik podłoża w jamie ustnej jest znacznie spowolniony). Ponadto w protezach tych możemy wykonać estetyczne elementy łączące (niewidoczne przy założonej pracy zasuwy/zatrzaski itd., ale wymaga to również wykonania koron/mostów na pozostających zębach własnych). Ze względu na specyfikę protezy czasem może okazać się niemożliwe dostawienie kolejnych zębów do tego rodzaju protezy.

Protezy elastyczne (akron, nylon, acetal, Vitaplex), protezy ze względu na zwiększoną sprężystość materiału są cieńsze, lżejsze i bardziej komfortowe niż tradycyjne protezy akrylowe. Ponadto nie posiadają klamer z metalu, a estetyczne klamry nie odróżniające się od płyty protezy. Minusem natomiast jest znaczne utrudnienie (czasem jest to niemożliwe) w przypadku konieczności podścielenia protezy lub dostawienia do niej kolejnego zęba.

Pamiętajmy, że nie u każdego pacjenta można wykonać każdy rodzaj protezy. Szczególne protezy szkieletowe i elastyczne wymagają odpowiednich warunków w jamie ustnej.

Podścielenie – co do zasady proteza nie zmienia się w kształcie (poza urazami) w trakcie użytkowania, ale nasze tkanki już tak. Z biegiem czasu poziom dziąsła (a właściwie kości pod nim) może się obniżyć, co doprowadzi do powstania przestrzeni między tkankami, a płytą protezy. A zatem proteza będzie mniej stabilnie leżeć, być bardziej ruchoma, nierzadko urażać tkanki własne. Wtedy należy w powstałej przestrzeni dołożyć do protezy materiału akrylowego.

CHIRURGIA STOMATOLOGICZNA

Najczęstszym zabiegiem chirurgicznym są usługi usunięcia zęba lub jego pozostałości.

Korzenie po zniszczonym zębie stanowią bardzo duże ognisko bakteryjne, które może doprowadzić do dolegliwości takich jak: ropień, obrzęk, bardzo nasilony i nagły ból, stany gorączkowe, ale również mogą stanowić przyczynę odleglejszych chorób. Pozostawione ogniska zapalne w jamie ustnej (szczególnie takie jak stany zapalne przyzębia, stany zapalne w tkankach okołowierzchołkowych, próchnicowo zniszczone korzenie) zwiększają ryzyko mn. chorób układu sercowo-naczyniowego, chorób płuc, a u kobiet ciężarnych zwiększają ryzyko przedwczesnego urodzenia oraz niskiej masy urodzeniowej. Ząb, którego nie da się leczyć, praktycznie zawsze należy bezwzględnie usunąć.

Zęby ósme, u przeważającej większości z nas trzecie zęby trzonowe, tzw ósemki, prędzej, czy później będą powodowały problemy zarówno same dla siebie (ból i obrzęki, utrudnione wyżynanie, kieszenie dziąsłowe), jak i dla innych zębów (problemy otrodontyczne lub okluzyjne). Nierzadko właśnie w nieusuniętych zawczasu „ósemkach” jest przyczyna pękających i ścierających się zębów przednich. Dzieje się tak, gdy 8ki nieprawidłowo się wyżynając biorą nadmierny udział w gryzieniu i rozdrabnianiu pokarmu, niejako wymuszając nieprawidłowe wzorce gryzienia i żucia i nadmierne kontakty na innych zębach. Niestety pacjent nie będzie tego świadom na bieżąco (coś co dzieje się non stop traktujemy jako normę, a nie coś niepokojącego), a dopiero po latach zaczną mu przeszkadzać popękane brzegi i starcie innych zębów.

Usługi usunięcia odbywają się w znieczuleniu miejscowym (jak dowolne inne leczenie stomatologiczne), a więc co do zasady bezboleśnie. Najczęściej przez pierwsze dni po zabiegu wystarczają zwykłe środki przeciwbólowe (paracetamol, ibuprom), relatywnie rzadko dolegliwości są znaczne, jak i rzadko zachodzi potrzeba wspomagania się antybiotykiem. Przeciwwskazane jest natomiast palenie tytoniu (najlepiej w dniu zabiegu, jak i tydzień po), ponieważ ma to kluczowe znaczenie dla gojenia się zębodołu (a co za tym idzie dolegliwości).

Przed zabiegiem ekstrakcyjnym powinna się odbyć wizyta konsultacyjne, na której omówione zostaną wskazania do zabiegu, specyfika zabiegu, wskazania przed i pozabiegowe, czynniki ryzyka (o ile występują) oraz konsekwencje zaniechania zabiegu.

Przed każdą ekstrakcją (usunięciem) należy wykonać zdjęcie RTG dla oceny anatomii, oceny oznak stanu zapalnego w i wokoło zęba oraz stopnia skomplikowania zabiegu. W pewnych sytuacjach (najczęściej zęby ósme, szczególnie dolne, położone poziomo, w całości schowane pod dziąsłem/kością) konieczne jest wcześniejsze wykonanie tomografii 3D w celu oceny ułożenia zęba względem struktur anatomicznych (na dole przebieg kanału żuchwy z nerwem zębodołowym dolnym, u góry przebieg dna zatoki szczękowej).

„Boli, to usunę, nie będę leczył.” Jeśli usuwamy ząb inny niż „ósemkę”, to pamiętajmy, że praktycznie zawsze utrata zęba, to nie jest koniec problemu, a początek innego problemu.

Jeśli nie uzupełnimy braku zęba, to z biegiem czasu ząb przed i ząb za luką zaczną się ku sobie pochylać wychodząc z kości, ząb z naprzeciwka zacznie również się wyżynać – również wychodząc z kości. Zęby pozostające będą ponadto przeciążane (w zespole gdy kogoś brakuje, to ktoś inny musi wykonać jego pracę) i w efekcie zaczną się nawarstwiać, często nieodwracalne zniszczenia w obrębie całego uzębienia (efekt domina). Naturalnie taki szkodliwy proces wymaga czasu, więc by mu zapobiegać należy zaplanować odbudowę utraconych zębów, najlepiej już na etapie usuwania ich. Niezależnie, czy mówimy o leczeniu implantoprotetycznym, mostach, czy protezach, każda odbudowa jest lepsza niż brak dobudowy.